خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که او بیدق این عرصه شود شاه شودوانکه دور افتد ازین دایره گمراه شود
۲
راز خود با دل هر ذره همی گوید دوستتا ازین واقعه خود جان که آگاه شود؟
۳
به حقیقت همه پروانهٔ‌شمع رخ اوستروی خوبان جهان، گر به مثل ماه شود
۴
گر چه بر راه دلم دام نهد از سر زلفزان رسنها، دلم آن نیست، که در چاه شود
صفحهٔ ۱ از ۳