خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخت دل بدزدد نهان شوددلم بر تو زین بد گمان شود
۲
چو زلف تو جستم کمند شدگر ابروت جویم کمان شود
۳
به وصل تو تعجیل کرد نیستمبادا کزین پس گران شود
۴
دلت می‌دهم، بوسه‌ای بدهکزان بوسه دل جفت جان شود
صفحهٔ ۱ از ۳