خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گلت بنده گردید و شمشاد نیزغلام تو شد سرو آزاد نیز
۲
که صد رحمت ایزدی بر رختهزار آفرین بر لبت باد نیز
۳
ز مهر تو بگریست چشمم به خونز عشقت به نالم به فریاد نیز
۴
چو دیدی که چشم تو آبم ببردکنون می‌دهی زلف را باد نیز
صفحهٔ ۱ از ۳