خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگر رخت ازین خانه بر در نهادمدگر خاک آن کوچه بر سر نهادم
۲
دگر پای صبر از زمین برگرفتمدگر دست غارت به دل در نهادم
۳
دگر عهد با نیستی تازه کردمدگر بار هستی به خر بر نهادم
۴
به بوی گل عارض او دل خوددر آن زلف چون سنبل تر نهادم
صفحهٔ ۱ از ۲