خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۵۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد بار ز مهرت ار بمیرمیک ذره دل از تو بر نگیرم
۲
از شهرم اگر برون کنی سهلبیرون مگذار از ضمیرم
۳
از من نسزد شکایت توگر خار نهی و گر حریرم
۴
ای کاج! مرا نسوختی هجردانند که بندهٔ اسیرم
صفحهٔ ۱ از ۴