خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۵۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا مجال نباشد که: یار او باشممگر همین که: به دل دوستار او باشم
۲
اگر بهر دو جهانش بها کنم یک مویهنوز در دو جهان شرمسار او باشم
۳
مرا به زهد و نماز و ورع چه میخوانی؟بهل، که عاشق مسکین زار او باشم
۴
چو خاک بر درش افتاده‌ام بدان امیدکه: او گذر کند و در گذار او باشم
صفحهٔ ۱ از ۳