خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۶۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوست با کاروان کن فیکونآمد از شهر لامکان بیرون
۲
عور گشت از لباس بی‌چونیباز پوشید کسوت چه و چون
۳
گه بر آمد به صورت لیلیگه در آمد به دیدهٔ مجنون
۴
گاه مشهور شد به آیت نورگاه مذکور شد به سورهٔ نون
صفحهٔ ۱ از ۳