خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۶۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون همه ملک وجود خانهٔ شاهست و شاهراه چه جویی به غیر؟ بیش چه پویی به راه؟
۲
ای که نچیدی گلش،، در گل خود کن نظرای که ندیدی رخش، در دل خود کن نگاه
۳
تا تو به خود می‌روی، گر چه نه بد می‌رویبی‌تلفی نیست مال، بی‌کلفی نیست ماه
۴
رنگ دویی رنگ ماست ورنه ز نوری چراست؟پیکر چینی سفید، هیکل زنگی سیاه
صفحهٔ ۱ از ۲