خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب شد، به مستان اندکی تریاک بیداری بدهرندان سیکی خواره را گر ساغری داری، بده
۲
زین حرفهای لاله گون چون لاله میسوزد دلمروی تو ما را لاله بس، ممزوج گلناری بده
۳
اکنون که آب از کار شد، بر خیز و آب کار کنبی‌کار منشین، ای پسر، آن بادهٔ کاری بده
۴
امشب که در دیر آمدم، زنار باید بر میانای یار ترسا، حلقه‌ای زان یار زناری بده
صفحهٔ ۱ از ۳