خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یا به نزد خویشتن راهم بدهیا مجال ناله و آهم بده
۲
از دهانت چون نمی‌یابم نشانبوسه‌ای زان روی چون ماهم بده
۳
تشنهٔ چاه زنخدان تو شدجان من، آبی از آن چاهم بده
۴
غربت من در جهان از بهر تستقربت خاصان درگاهم بده
صفحهٔ ۱ از ۳