خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دانه‌ای بر روی دام انداختیمرغ آدم را ز بام انداختی
۲
تا شود سجاده و تسبیح ردجرعه‌ای در کاس و جام انداختی
۳
هر کرا خون خواستی کردن حلالخرقهٔ او بر حرام انداختی
۴
چون سزای سوختن دیدی مرادر چنین سودای خام انداختی
صفحهٔ ۱ از ۲