خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۸۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عارت آمد که دمی قصهٔ ما گوش کنی؟قصهٔ غصه این بی‌سر و پا گوش کنی؟
۲
پادشاهی تو، ازین عیب نباشد که دمیحال درویش بپرسی و دعا گوش کنی
۳
چه زیان دارد؟ اگر بی‌سر و پایی روزیعرضه دارد سخنی وز سر پا گوش کنی
۴
گوش بر قول حسودان مکن، ای رانه رواستکه صوابی بگذاری و خطا گوش کنی
صفحهٔ ۱ از ۲