خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۸۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرگزت عادت نبود این بی‌وفاییغیر ازین نوبت که در پیوند مایی
۲
من هم اول روز دانستم که بر منزود پیوندی، ولی دیری نپایی
۳
میکنم یادت بهر جایی که هستمگر چه خود هرگز نمیگویی: کجایی؟
۴
رخ نمودن را نشانی نیست پیدانقد می‌بینم که رنجی می‌نمایی
صفحهٔ ۱ از ۲