خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا بیا، که نسیم بهار می‌گذردبیا، که گل ز رخت شرمسار می‌گذرد
۲
بیا، که وقت بهار است و موسم شادیمدار منتظرم، وقت کار می‌گذرد
۳
ز راه لطف به صحرا خرام یک نفسیکه عیش تازه کنم، چون بهار می‌گذرد
۴
نسیم لطف تو از کوی می‌برد هر دمغمی که بر دل این جان فگار می‌گذرد
صفحهٔ ۱ از ۲