خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می روان کن ساقیا، کاین دم روان خواهیم کردبهر یک جرعه می‌ات این دم روان خواهیم کرد
۲
دردیی َدَردِه، کز این جا دردسر خواهیم بردساغری پر کن، که عزم آن جهان خواهیم کرد
۳
کاروان عمر از این منزل روان شد ناگهیچون روان شد کاروان، ما هم روان خواهیم کرد
۴
چون فشاندیم آستین بی‌نیازی بر جهاندامن ناز اندر آن عالم کشان خواهیم کرد
صفحهٔ ۱ از ۴