خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی از ما یار ما پنهان بود؟چشم ما تا کی چنین گریان بود؟
۲
تا کی از وصلش نصیب بخت مامحنت و درد دل و هجران بود؟
۳
این چنین کز یار دور افتاده‌امگر بگرید دیده، جای آن بود
۴
چون دل ما خون شد از هجران اوچشم ما شاید که خون افشان بود
صفحهٔ ۱ از ۳