خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگارینی که با ما می‌نپایدبه ما دلخستگان کی رخ نماید؟
۲
بیا، ای بخت، تا بر خود بموییمکه از ما یار آرامی نماید
۳
اگر جانم به لب آید عجب نیستبه حیله نیم جانی چند پاید؟
۴
به نقد این لحظه جانی میکن ای دلشب هجر است، تا فردا چه زاید؟
صفحهٔ ۱ از ۲