خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا، گرچه ز غم جان می‌برآیدغم عشقت ز جانم خوشتر آید
۲
درین تیمار گر یک دم غم تونپرسد حال من، جانم برآید
۳
مرا شادی گهی باشد درین غمکه اندوه توام از در در آید
۴
مرا یک ذره اندوه تو خوشترکه یک عالم پر از سیم و زر آید
صفحهٔ ۱ از ۲