خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کار ما، بنگر، که خام افتاد بازکار با پیک و پیام افتاد باز
۲
من چه دانم در میان دوستاندشمن بد گو کدام افتاد باز؟
۳
این همی دانم که گفت و گوی مادر زبان خاص و عام افتاد باز
۴
عاشق دیوانه نامم کرده‌اندبر من آخر این چه نام افتاد باز؟
صفحهٔ ۱ از ۴