خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تنگ آمدم از وجود خود، تنگای مرگ، به سوی من کن آهنگ
۲
بازم خر ازین غم فراوانفریاد رسم ازین دل تنگ
۳
تا چند همی امید یابیم؟تا کی به امید بوی یا رنگ؟
۴
کی بو که ز خود خلاص یابمفارغ گردم ز نام و از ننگ؟
صفحهٔ ۱ از ۳