خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟اگر در من نگه کردی نگارم
۲
بدیدی گر فراقش چونم آخربپرسیدی دمی حال فگارم
۳
نکرد آن دوست از من یاد روزیبه کام دشمنان شد روزگارم
۴
چرا خواهد به کام دشمنانمچو می‌داند که او را دوست دارم؟
صفحهٔ ۱ از ۳