خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر ز شمعت چراغی افروزیمخرمن خویش را بدان سوزیم
۲
در غمت دود آن به عرش رسدآتشی، کز درون برافروزیم
۳
آفتاب جمال بر ما تابزانکه ما بی‌رخت سیه روزیم
۴
تا ببینیم روی خوبت رااز دو عالم دو دیده بردوزیم
صفحهٔ ۱ از ۲