خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی همه مدح خویش گوییم؟تا چند مراد خویش جوییم؟
۲
بر خیره قصیده چند خوانیم؟بیهوده فسانه چند گوییم؟
۳
ای دیده بیا، که خون بگرییموی بخت، بیا، که خوش بموییم
۴
ما را چو به کام دشمنان کردآن یار که دوستدار اوییم
صفحهٔ ۱ از ۲