خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا، ای دیده، تا یک دم بگرییمنیم چون خوشدل و خرم بگرییم
۲
دمی بر جان پر حسرت بموییمزمانی بر دل پر غم بگرییم
۳
گهی از درد بی‌درمان بنالیمگهی از زخم بی‌مرهم بگرییم
۴
دل ما مرد، بر تن خوش بموییمچو عیسی رفت، بر مریم بگرییم
صفحهٔ ۱ از ۳