خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مانا دمید بوی گلستان صبح گاهکاواز داد مرغ خوش‌الحان صبحگاه
۲
خوش نغمه‌ای است نغمهٔ مرغان صبح دمخوش نعره‌ای است نعرهٔ مستان صبحگاه
۳
وقتی خوش است و مرغ دل ار نغمه‌ای زندزیبد، که باز شد در بستان صبحگاه
۴
از صد نسیم گلشن فردوس خوشتر استبادی که می‌وزد ز گلستان صبحگاه
صفحهٔ ۱ از ۴