خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا زخوبی دل ز من بربوده‌ایکمترک بر جان من بخشوده‌ای
۲
تا مرا بر خویش عاشق کرده‌ایروی خوب خود به من ننموده‌ای
۳
بر من مسکین نمی‌بخشی، مگرناله‌های زار من نشنوده‌ای؟
۴
از وفا و دوستی کم کرده‌ایدر جفا و دشمنی افزوده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲