خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا تو در حسن و جمال افزوده‌ایدل ز دست عالمی بربوده‌ای
۲
در جهان این شور و غوغا از چه خاست؟گر جمال خود به کس ننموده‌ای
۳
گوی در میدان حسن افگنده‌اینیکوان را چاکری فرموده‌ای
۴
پرده از چهره زمانی دور کنکافتابی را به گل اندوده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲