خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد به درت امیدواریکو را به جز از تو نیست یاری
۲
محنت‌زده‌ای، نیازمندیخجلت‌زده‌ای، گناهکاری
۳
از گفتهٔ خود سیاه‌روییوز کردهٔ خویش شرمساری
۴
از یار جدا فتاده عمریوز دوست بمانده روزگاری
صفحهٔ ۱ از ۳