خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا دردی که درمانش تو باشیخوشا راهی که پایانش تو باشی
۲
خوشا چشمی که رخسار تو بیندخوشا مُلکی که سلطانش تو باشی
۳
خوشا آن دل که دلدارش تو گردیخوشا جانی که جانانش تو باشی
۴
خوشی و خرمی و کامرانیکسی دارد که خواهانش تو باشی
صفحهٔ ۱ از ۳