خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش باشد! که دلدارم تو باشیندیم و مونس و یارم تو باشی
۲
دل پر درد را درمان تو سازیشفای جان بیمارم تو باشی
۳
ز شادی در همه عالم نگنجماگر یک لحظه غمخوارم تو باشی
۴
ندارم مونسی در غار گیتیبیا، تا مونس غارم تو باشی
صفحهٔ ۱ از ۳