خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اندوهگنی چرا؟ عراقیمانا که ز جفت خویش طاقی
۲
غمگین مگر از فراق یاری؟شوریده مگر ز اشتیاقی؟
۳
خون خور، که درین سرای پر غمبا هجر همیشه هم وثاقی
۴
یاران ز شراب وصل سر مستمخمور تو از شراب ساقی
صفحهٔ ۱ از ۲