خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگویی باز: کای غم خوار چونی؟همیشه با غم و تیمار چونی؟
۲
کجایی؟ با فراقم در چه کاری؟جدا افتاده از دلدار چونی؟
۳
مرا دانی که بیمارم ز تیمارنپرسی هیچ: کای بیمار چونی؟
۴
نیاری یاد از من: کای ز غم زاردرین رنج و غم بسیار چونی؟
صفحهٔ ۱ از ۳