خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه از تو به من رسید بویینه وصل توام نمود رویی
۲
اندیشهٔ هجر دردناکتآویخته جان من به مویی
۳
سودای تو در دلم فکندههر لحظه به تازه جست و جویی
۴
با آنکه ز گلشن وصالتدانم نرسد به بنده بویی
صفحهٔ ۱ از ۲