خلوتی با هاتف اصفهانی
غزل شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حرف غمت از دهان ما جستیا آتشی از زبان ما جست
۲
رو جانب دام یا قفس کردهر مرغ کز آشیان ما جست
۳
یک‌یک ز نشان فراتر افتادهر تیر که از کمان ما جست
۴
آتش به سپهر زد شراریکز آه شررفشان ما جست
صفحهٔ ۱ از ۲