خلوتی با هاتف اصفهانی
غزل شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شود از باد تا شمشاد گاهی راست گاهی کجبه جلوه سرو قدت باد گاهی راست گاهی کج
۲
ز بهر کندن خارا برای سجدهٔ شیرینشدی در بیستون فرهاد گاهی راست گاهی کج
۳
عجب نبود کز آهم قامتش در پیچ و تاب افتدکه گردد شاخ گل از باد، گاهی راست گاهی کج
۴
تو دی می‌رفتی و هاتف به دنبال تو چون سایهبه خاک راه می‌افتاد گاهی راست گاهی کج
صفحهٔ ۱ از ۱