خلوتی با هاتف اصفهانی
غزل شمارهٔ ۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بود مه روی آن زیبا جوان چارده سالهولی ماهی که دارد گرد خویش از مشکتر هاله
۲
خدا را رحمی از جور و جفایت چند روز و شبزنم فریاد و گریم خون کشم آه و کنم ناله
صفحهٔ ۱ از ۱