خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحابالصَبوح الصَبوح یا اصحاب
۲
می‌چکد ژاله بر رخِ لالهالمُدام المُدام یا احباب
۳
می‌وزد از چمن نسیمِ بهشتهان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب
۴
تخت زُمْرُد زده است گل به چمنراحِ چون لعلِ آتشین دریاب
صفحهٔ ۱ از ۲