خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۲۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غمزه‌اش دست چو بر غارت جان بگشایدفتنه صد ناوک پر کش ز کمان بگشاید
۲
گر اشارت کند آن غمزه به فصاد نظردر شب تار به مژگان رگ جان بگشاید
۳
زان اشارت به عبارت چه رسد نوبت حرفسحر بندد لب و اعجاز زبان بگشاید
۴
با ته پیرهنش چون ببر آرم که فتدرعشه بر دست تصرف چو میان بگشاید
صفحهٔ ۱ از ۳