خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۲۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیشت از سهوی که کردم ای خدیو کامکارشرمسارم شرمسارم شرمسارم شرمسار
۲
بود خاک غفلتم در دیدهٔ جوهر شناسکز خزف نشناختم در خاصه در شاهوار
۳
با تو گستاخانه آمد در سخن این بی‌شعوراین چه درکست و شعور استغفرالله زین شعار
۴
گفتمت دستم بگیر و مردم از شرمندگیگرچه می‌گویند این را بندگان با کردگار
صفحهٔ ۱ از ۲