خلوتی با محتشم کاشانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - در مدح پریخان خان خانم
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نقش ناتوانی من چرخ زد بر آبشد چون حباب خانهٔ جمعیتم خراب
۲
از کاو کاو تیشه پیکر خراش دردبنیاد من رساند سپهر نگون به آب
۳
جسمم ز تاب درد سراسیمه کشتی استلنگر گسل ز جنبش دریای اضطراب
۴
ز انسان که گرگ در غنم افتد غنیم‌واردر لشکر حواس من افکنده انقلاب
صفحهٔ ۱ از ۱۶