خلوتی با محتشم کاشانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۶۱ - ایضا من بدایع افکاره فی مدح اعتمادالدوله میرزا لطف الله
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمید صبحی و از پرتو دمیدن آنبه ذره‌ای نظر افکند آفتاب جهان
۲
چه صبح چهره نمایندهٔ هزار امیدکه مشکل است بیانش به صدهزار زبان
۳
چه آفتاب بلند اختر سپهر جلالکه برد طلعت او ظلمت از زمین و زمان
۴
مدار اهل زمین اعتماد دولت و دینحفیظ ملک و ملل پاسبان کون و مکان
صفحهٔ ۱ از ۸