خلوتی با شیخ بهایی
شمارهٔ ۸
مثنویات پراکنده
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش بودی اربادهٔ کهنه سالشدی بر من خسته یکدم حلال
۲
که خالی کنم سینه را یک زمانز غمهای پی در پی بی‌کران
۳
رود محنت دهر از یاد منشود شاد این جان ناشاد من
۴
به یادم نیاید، به صد اضطرابکلام برون از حد و از حساب
صفحهٔ ۱ از ۳