خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه مستی است ندانم که رو به ما آوردکه بود ساقی و این باده از کجا آورد
۲
چه راه می‌زند این مطربِ مقام شناسکه در میان غزل قول آشنا آورد
۳
تو نیز باده به چنگ آر و راهِ صحرا گیرکه مرغ نغمه‌سُرا سازِ خوش‌نوا آورد
۴
دلا چو غُنچه شکایت ز کارِ بسته مکنکه بادِ صبح، نسیمِ گره‌گُشا آورد
صفحهٔ ۱ از ۳