خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم جز مِهرِ مَه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیردز هر در می‌دهم پندش، ولیکن در نمی‌گیرد
۲
خدا را ای نصیحت‌گو، حدیثِ ساغر و مِی گوکه نقشی در خیالِ ما، از این خوش‌تر نمی‌گیرد
۳
بیا ای ساقی گُل‌رُخ، بیاور بادهٔ رنگینکه فکری در درونِ ما، از این بهتر نمی‌گیرد
۴
صُراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارندعجب! گر آتشِ این زَرْق در دفتر نمی‌گیرد
صفحهٔ ۱ از ۴