خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی ار باده از این دست به جام اندازدعارفان را همه در شُربِ مُدام اندازد
۲
ور چُنین زیرِ خَم زلف نهد دانهٔ خالای بسا مرغِ خِرَد را که به دام اندازد
۳
ای خوشا دولتِ آن مست که در پایِ حریفسر و دستار نداند که کدام اندازد
۴
زاهدِ خام که انکارِ مِی و جام کندپخته گردد چو نظر بر میِ خام اندازد
صفحهٔ ۱ از ۲