خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشقِ تو نهالِ حیرت آمدوصلِ تو کمالِ حیرت آمد
۲
بس غرقهٔ حالِ وصل کآخرهم بر سرِ حالِ حیرت آمد
۳
یک دل بنما که در رَهِ اوبر چهره نه خالِ حیرت آمد
۴
نه وصل بِمانَد و نه واصلآنجا که خیالِ حیرت آمد
صفحهٔ ۱ از ۲