خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باعث مردن بلای عشق جانان شد مراراحت جان من آخر آفت جان شد مرا
۲
نرگس او با دل بیمار من الفت گرفتعاقبت درد محبت عین درمان شد مرا
۳
کو گریبان چاک سازد صبح از این حسرت که بازمطلع خورشید آن چاک گریبان شد مرا
۴
دوش پیچیدم به زلفش از پریشان خاطریعشق کامم داد تا خاطر پریشان شد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳