خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مراتا به خرسندی ستاند جان غمگین مرا
۲
دوش بوسیدم لب شکرفشانش را به خوابکاش بیداری نبود این خواب شیرین مرا
۳
خون آهوی حرم را در حرم خواهند ریختمحرمان بینند اگر آهوی مشکین مرا
۴
برکند از باغ بیخ نسترن را بی خلافگر ببیند باغبان آن شاخ نسرین مرا
صفحهٔ ۱ از ۳