خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من گرفته‌ام بر کف نقد جان شیرین راتو نهفته ای در لب خنده‌های شیرین را
۲
من فکنده‌ام در دل عقده‌های بی‌حاصلتو گشوده‌ای بر رخ طره‌های پرچین را
۳
من ز دیده می‌ریزم قطره‌های گوناگونتو زشیشه می نوشی باده‌های رنگین را
۴
تا نشانده‌ام در دل ساق سرو و سیمینتچیده‌ام به هر دستی میوه‌های سیمین را
صفحهٔ ۱ از ۴