خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا خانهٔ تقدیر بساط چمن آراستنشنید کس از سروقدان یک سخن راست
۲
هر جا گذری اشک من از دیده پدیدارهر سو نگری روی وی از پرده هویداست
۳
ماییم و جهانی که نه بیم است و نه امیدماییم و نگاری که نه زیر است و نه بالاست
۴
ماییم و نشاطی که نه پیدا و نه پنهانماییم و بساطی که نه جام است و نه میناست
صفحهٔ ۱ از ۳